Life Truth

ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ ਨੇੜ੍ਹੇ ਪਈਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ...

ਅੜੀਅਲ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨੇ..

ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਦੌੜ ਚ ਭੱਜਦੇ-ਭੱਜਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਦੌੜ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ...

ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਜਵੀਂ ਰੋਟੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰੋ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ...

ਕੋਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ੈਅ ਜਿਸਤੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਦੇ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਵੰਡਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰੋ...

ਸਬਰ ਸ਼ੁਰੂਵਾਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਾਧੇ-ਘਾਟੇ ਸਮਾਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੰਘੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਸਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਅਨੰਦਮਈ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ...

ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਦਾ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸੋਚਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਧਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ...

ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿੱਠੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਕੌੜੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ...

ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਆਪਣੇ ਤੇ ਮਿਲਾਪੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜ੍ਹ ਵੇਲੇ...

ਇਨਸਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ Past ਅਤੇ Future ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੰਘਿਆ ਸਮਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਡਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ...

ਅਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ, ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ। ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਚੰਗਿਆਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ...

ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਚੁਗਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਕੰਡੇ ਬੀਜਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਵੀ ਨਾ ਸਿੱਖੋ...

ਜ਼ਿੰਦਗੀ One Way Road ਆ ਜਿਸ ਚ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਮੋੜ ਮੁੜ ਗਏ ਫਿਰ ਤੇ ਬਸ ਕਹਾਣੀ ਖਤਮ...

ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ, ਹਲਾਤ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੇ ਨੇ ਜਾਂ ਬੁਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਕਾਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ ...

"ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਕਿਉਂਕ ਉਹ ""ਆਪਣੇ-ਆਪ"" ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ..."

ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਲ੍ਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣੀ ਭਾਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਓ ਪਰ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੋ ਕਿਉਂਕਿ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਆਪਣੇ-ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਨੇ...

ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਰੇ-ਪਰੇ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਬੇਲੋੜੇ ਬੋਝ ਢੋਏ ਜਾਣ...

ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਵੀ ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਤੀਜ਼ੇ ਵੀ...

ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਹਰ ਆਦਮੀ ਦਾਨੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਤਾ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ...

ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਾਪ੍ਰਵਾਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੇਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਕ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ...

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਗੱਡੀ ਕਦੋਂ ਕਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾਹ ਦੇਵੇ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਉਡੀਕਦੇ ਕਿਤੇ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਈਏ...

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਮਝ ਲਵੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਭਣਾ ਜਾਂ ਰੋਲਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ...

ਦੋਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਿੱਧੇ-ਸਾਧੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਭਦੀ ਆ, ਬਹੁਤੇ ਸਿਆਣੇ ਤਾਂ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਨਫ਼ੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ...

ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਓਨੀ ਕੁ ਖੁੱਲ ਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕੁ ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਗੁੱਸਾ ਵਾ-ਵਰੋਲਾ ਬਣਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਤਬਾਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ...

ਜਿਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਬੋਝ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਕਮਾਏ ਪੈਸੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ...

ਨਾ ਪੈਸਾ ਵੱਡਾ ਨਾ ਰੁੱਤਬਾ, ਜਿਹੜਾ ਔਖੇ ਵੇਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਖੜ ਗਿਆ ਉਹੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ...

ਕਿਸੇ ਦੂਜ਼ੇ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੋਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ...

ਜਿਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਬੋਝ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਕਮਾਏ ਪੈਸੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ...

ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਓਨੀ ਕੁ ਖੁੱਲ ਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕੁ ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਗੁੱਸਾ ਵਾ-ਵਰੋਲਾ ਬਣਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਤਬਾਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ...