Express Your True Feelings
In Your Native Voice

ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮੇਰੀ ਹਰ ਇਕ ਬਹਾਰ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ ਮੇਰਾ ਸੰਸਾਰ।
ਹੈਪੀ ਐਨੀਵਰਸਰੀ ❤️

ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਚ ਮੇਰਾ ਸਕੂਨ ਵੱਸਦਾ ਏ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਹਰ ਦਿਨ ਹੱਸਦਾ ਏ।
ਹੈਪੀ ਐਨੀਵਰਸਰੀ ❤️

ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਈ,
ਹਰ ਦੁਆ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਐਨੀਵਰਸਰੀ ਮੁਬਾਰਕ ❤️

ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਧੜਕਦਾ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹਰ ਵਾਰ,
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ।
ਐਨੀਵਰਸਰੀ ਮੁਬਾਰਕ 💖

ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤਜ਼ਰਬਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੈਪੀ ਬਰਥਡੇ...

ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਬੌਸ ਨੂੰ ਜਨਮਦਿਨ ਮੁਬਾਰਕ...

ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸੁਲਝੇ ਹੋਏ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਬੌਸ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਸੱਚੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਨਮਦਿਨ ਦੀਆਂ ਲੱਖ-ਲੱਖ ਵਧਾਈਆਂ...

ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜਨਮਦਿਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਬਾਰਕਾਂ...

ਰੱਬ ਕਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਸਫ਼ਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਕਾਮਯਾਬੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਦਮ ਚੁੰਮਣ। ਜਨਮਦਿਨ ਮੁਬਾਰਕ ਬੌਸ...

ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਮ ਬੌਸ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਕ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲੋਂ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ। ਹੈਪੀ ਬਰਥਡੇ...

ਤਪਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਤਰੇ ਨੂੰ ਫ਼ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ...

ਉਦਾਸ ਹੋਵੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਵੀਂ,
ਜਾਂ ਦਿਲ 'ਚ ਕੋਈ ਮਲਾਲ ਰੱਖੀਂ,
ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਇਕ ਪੜਾਅ ਸਫਰ ਦਾ,
ਤੂੰ ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ...

ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ

ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਕੀ ਜਾਣਾ ਮੈਂ ਕੌਣ,
ਨਾ ਮੈਂ ਮੋਮਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਤਾਂ,
ਨਾ ਮੈਂ ਵਿੱਚ ਕੁਫ਼ਰ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ,
ਨਾ ਮੈਂ ਪਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲੀਤਾਂ,
ਨਾ ਮੈਂ ਮੂਸਾ ਨਾ ਫ਼ਿਰਔਨ,
ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਕੀ ਜਾਣਾ ਮੈਂ ਕੌਣ...

ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ

ਅਸੀਂ ਘਾਹ ਹਾਂ,
ਤੁਹਾਡੇ ਹਰ ਕੀਤੇ ਕਰਾਏ ਤੇ ਉੱਗ ਆਵਾਂਗੇ,
ਬੰਬਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ,
ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਉਡਾ ਲਵੋ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹਾਂ,
ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਛਾ ਜਾਵਾਂਗੇ,
ਸਾਡੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲਿਓ,
ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਵਾਂਗੇ...

ਪਾਸ਼

ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਦਰਗਾਹੇ ਜਾ ਕੇ,
ਮੈਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ,
ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਮੈਂ ਅਰਥ ਗਵਾਏ,
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ,
ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਛੱਡ ਗਏ,
ਕਲਮ ਵੀ ਮੇਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ,
ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੁੱਪ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਲੇਖਿਆ...

ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ

ਜੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਰਦਾ,
ਫੁੱਲ ਬਣੇ ਜਾਂ ਤਾਰਾ,
ਜੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਆਸ਼ਕ ਮਰਦੇ,
ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ,
ਯਾ ਉਹ ਮਰਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਾਏ,
ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨਸੀਬੇ,
ਯਾ ਉਹ ਮਰਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਬਰੇ,
ਦੀਵਾ ਬਲੇ ਨਾ ਕਾਰਾ...

ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ

ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਏ,
ਰਹਿ ਗਏ ਖਾਲੀ ਆਲ੍ਹਣੇ,
ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਢਹਿ ਗਏ,
ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਭ ਤਾਣੇ ਬਾਣੇ,
ਕੌਣ ਕਰੇ ਹੁਣ ਰਾਖੀ ਇਹਨਾਂ,
ਸੁੰਨੀਆਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੀ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਮਰ ਬਿਤਾਈ ਸਾਰੀ,
ਉਡੀਕਾਂ ਕਰਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ...

ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ

ਮਘਦਾ ਰਹੀਂ ਵੇ ਸੂਰਜਾ ਕੰਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ,
ਜਿੱਥੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰਲਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੈ ਮਰਦੀ,
ਤੂੰ ਹੀਓਂ ਆਸ ਦੀ ਕਿਰਨ, ਇਹਨਾਂ ਹਨੇਰਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ...

ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਅਸਾਂ ਮਰਨਾ ਨਾਹੀਂ,
ਗੋਰ ਪਿਆ ਕੋਈ ਹੋਰ,
ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ, ਸਾਡਾ ਮਰਨਾ,
ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਡੋਰ,
ਨਾ ਅਸੀਂ ਖਾਕੀ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਆਤਿਸ਼,
ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਪੌਣ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਇਸ਼ਕ 'ਚ ਰੰਗੇ,
ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਕੌਣ...

ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਮਾਰੂਥਲ ਵਾਲੀ,
ਸੜਦੇ ਪੈਰ ਸੱਸੀ ਦੇ,
ਪਿਆਸੇ ਹੋਠ, ਨੈਣ ਭਰੇ ਹੰਝੂ,
ਹਾਲ ਕੀ ਦੁੱਖ ਦੱਸੀਦੇ,
ਪੁੰਨੂੰ ਪੁੰਨੂੰ ਕਰਦੀ ਮੋਈ,
ਜਾਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਹਾਰੀ,
ਹਾਸ਼ਮ ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਵਣ ਔਖਾ,
ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰੀ...

ਹਾਸ਼ਮ ਸ਼ਾਹ

ਕੋਈ ਡਾਲੀਆਂ ਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ,
ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਗਏ ਰੁੱਖਾਂ ਜਿਹੇ ਹਾਉਕੇ ਭਰ ਕੇ,
ਉਹਦੀ ਪੈੜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਨਾ ਲੱਭਿਆ,
ਅਸੀਂ ਰੋਏ ਬੜਾ ਉਹਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ...

ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ

ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਤਰਕਾਲਾਂ ਢਲੀਆਂ,
ਉੱਡ ਗਏ ਕਾਗ ਬਨੇਰਿਓਂ,
ਸਾਡੇ ਵੀ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰੋਈਆਂ,
ਪੌਣਾਂ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਿਓਂ,
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦਾ ਚਾਨਣ ਆਇਆ,
ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਬਹਿ ਗਿਆ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੱਜਣਾ ਡਰਦੇ ਸਾਂ,
ਇਸ ਕਾਲੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਿਓਂ...

ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ

ਸਬਰ ਸ਼ੁਰੂਵਾਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਾਧੇ-ਘਾਟੇ ਸਮਾਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ...

ਡੁੱਬ ਜਾਓ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ,
ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਉਤਲੀ ਸਤਹਿ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨੇ...

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਨਾ ਲਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ...

ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਖਾਤਿਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਘਸਾਉਣੀਆ ਹੀ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ...

ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਬੋਲਚਾਲ, ਵਰਤਾਰਾ ਅਤੇ ਆਦਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਬੁਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ...

ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਡਰ ਕਦੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ। ਅਸੀਂ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਪ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ...

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬਸ਼ਰਤੇ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਨਾ ਰੁਕ ਜਾਈਏ...

ਕੱਲ ਕੀ ਹੋਣਾ ਇਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵੀ ਹੈ...

ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਕੂਨ ਦਾ ਘੇਰਾ ਓਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਮੀਦਾਂ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਣ ਹੈ...

ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪਹਿਲੇ Chapter ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ 20ਵੇਂ Chapter ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੋ...

ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਨਸਾਨ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ ਕਿ ਕਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਰ ਜਾਂ ਬਰਬਾਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਵਾਤ ਸਾਡੇ ਵਤੀਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ....

ਕੁਝ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਗਵਾ ਲੈਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹਾਰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸੇ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਹੀ ਦੇਣ ਹੈ...

ਜਿਸ ਘਰ 'ਚ ਮਾਪੇ, ਸਕੂਲ 'ਚ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਨੇਤਾ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਣ ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ...

ਕਦੇ ਕਤਾਈਂ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਵੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਹੀ ਸੁਣਨੀ ਹੈ...

ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਅਤੇ ਸਬਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ...

ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕਲੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ...

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਭਾਉਣੀ ਆ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਾਕ-ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਣੀ ਉਹ ਲਹੂ ਦੇ ਸਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ...

ਮਾਂ-ਬਾਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਮਰਜ਼ੀ ਖ਼ਰਚ ਹੋ ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਵੀ ਭਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ...

ਕਈ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਫ਼ਿਰ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ...

ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਆ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸੇ-ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਣੇ...

ਧੋਖੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸਫਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ... ਧੋਖਾ,ਧੋਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ...

ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਨ੍ਹੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਹ ਲਾ ਲਵੋ, ਅਗਲਾ ਬੰਦਾ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਲੱਭ ਹੀ ਲੈਂਦਾ...

ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੀਜਾਂ ਵਰਤਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸਨੂੰ ਉਲਟਾ ਨਾ ਕਰੋ...

ਜੋ ਮਜ਼ਾ ਕਿਸੇ ਖਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਜ਼ਾ ਉਸ ਖਾਹਿਸ਼ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ...

ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੇ ਯਕੀਨ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਵਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਯਕੀਨ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ...

ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਹੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦਿਨ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਞ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫ਼ਿਰ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਡੋਰ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ...

ਠੋਕਰਾਂ ਨਾ ਵੱਜਦੀਆਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ...

ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕਦਮ ਪੁੱਟਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਦਮ ਪੁੱਟਣ ਲਈ ਹੌਂਸਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੌਂਸਲਾ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਦੇਣ ਹੈ...

ਹਨੇਰਿਆਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸਾਨੂੰ ਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਨਣਾਂ ਦੇ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਹੁਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ...

ਅਜੋਕੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਾਢ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਹਰ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ...

ਕਿਤਾਬ ਹੱਥ ‘ਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਦਿਲ ‘ਚ ਵਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੰਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ...

ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਖਸ਼ੀਅਤ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਪਹਿਲੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੌਂਸਲਾ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਦੂਜ਼ੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਵਈਆ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਹੈ...

ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਇਕੱਲਾ ਹਨੇਰਿਆਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਾਫਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਰੌਸ਼ਨਾਉਂਦਾ ਹੈ...